Bir parça mabel çikolata , bir parça avuntu , bir parça bozuk sesi çıkardım cebimden ; dağ oldular.

Biraz şiire bulandık , biraz yorgunduk , biraz düşündük. Düşünce denizi çok engin epeyce korktuk.

Gerçekleri aradık , bedenlere susadık , şarkıları yorumlamaya çalıştık ama onlar bile bizi anlamadı.

Alem sarhoştu gençlik telaşında , gelecek telaşında. Duygularla ıslandık , yakıcı hain güneşlerde kuruduk ama hangisi daha iyi tartışılır.

Delinin nameleri sarmış bir yanımı  , bir yanımda melek kanatları ve misafirperverliğimiz vardı şeytanlıklara özgürlük adı altında.

Kırılmak nedir ki buna alışmışken. Nedir dumurları yurt bilmek? Nedir bu alışkanlık ve şans faktörünün yalancı yüzünü dost bilmek? Nedir?

Annem açık bir kitaptı bana , ben ona kapalıydım. Ben bir açık kitaptım herşeyimi sunmaktı gafletim. Neydi bu yorgunluk hissi? Açıklık yorgunluk getiriyor , annem yorgun ben yorgun herşey çok hızlı hayat çok yaman. Ey güzel ; hallerin hallerime halsiz ama ben daha bitkindim , buna rağmen delice koşabilirdim.

Gözlerimde John Lennon gözlükleri , aklım salınır küçük dünyada , kalbim sarhoş , melodiler baygın , sözler hasret kokusuyla iğrençleşerek kargaları kaçırmakta.

Yaklaşık 55 yıl oldu Django Reinhardt öleli ben doğmadan 30 yıl evvel filan ve baba bildiğim Freddie'yi tanıdığımda o çoktan ölmüştü. Düşünüyorum hayalet kahramanlarımı , yakın bildiğim o insanları , rüyama bile giriyorlar. Birinin resmi ile konuşmak onu bâki kılabiliyormuş şakacıktan. Şakacıktan yakın olabiliyormuşuz birilerine , sulu bir şaka gerçekten hayat hani "Peyk" grubu der ya.

İki parmağımı yok saydım , şakacıktan oydum gözlerimi. Öyle baktım , öyle dokundum , öyle sevmeyi istedim. Don Kişot gibiydim ama değirmenlere sataşacak kadar delirememek bir kayıptı belki de.

Siyahları kurtarıcı bildik beyazlar tükaka. Siyah gizler herşeyi , kirlilik belki de çirkinlik hissimiz bizi koyultan. O siyah bazen de savaş boyamızdı bizim güçlü kılmak için kendimizi.

Bir şarkı yazdım içi o kadar doluydu ki bu kadar dolu olamayacağı düşüncesi ile o zorlama duygulardan bile boş bilindi herhalde. Boru gibi bir sesim , deli deli şiirlerim , doğaçlama bir gitarım var. Ün-şan-şöhret sahibi değilim. Mimar , Sinan , Kurt-James de değilim. Hatta bir fotoğraf makinem bile yok. Sahip olduğum hiçbirşey yokmuş demek ki , sadece Züpermen olmak kalıyor geriye o'da bir roman ve film kahramanı zaten.


Söyleyecek ne kadar az şeyim varmış içimdekilere nazaran.


Haydi bir şiir denemesi ile bitsin bu saçmalık.


Denize yağmur yağsa deniz daha fazla ıslanır mı?
Şiirleri deli melodilere katsam bu karga bülbül gibi şakır mı?
Susup kaybedilenleri düşünmemeye başladım diyelim.
Haykırsam ; sağırlar körleri ağırlarken birşey anlar mı?